​​​​​​​حمید رسایی این روزها برای دیده‌شدن هیچ خط قرمزی باقی نگذاشته است؛ او پس از آن‎که برخلاف تصریح رهبر انقلاب مبنی بر حمایت از رئیس‌جمهور پرتلاش، سناریوی قدیمی خود در «بنی‌صدرسازی از پزشکیان» را ادامه داد، با موجی از انتقادها روبه‌رو شد....

این ادعاها، چه از سر دلسوزی مطرح شده باشند و چه از روی اغراض سیاسی، هیچ نسبتی با یافته‌های رسمی ندارند....

​​​​​​​بیانیه اخیر جبهه اصلاحات را می‌توان بیش از هر چیز، اعلام رسمی عبور این جریان از دولت مسعود پزشکیان و گفتمان او دانست؛ عبوری که نه‌تنها سیاسی بلکه ماهوی است و در سالگرد یک‌سالگی دولت، بیش از آن که حامل پیام تازه‌ای باشد، بیشتر به منزله خنجری پنهان بر پیکره دولت تلقی می‌شود....

در بیش از چهار دهه گذشته، ایران هیچ‌گاه آغازگر جنگی با اسرائیل نبوده است. آنچه به‌عنوان نقش ایران در حمایت از گروه‌های مقاومت شناخته می‌شود، عمدتاً در قالب پشتیبانی معنوی، رسانه‌ای، سیاسی و گاه مستشاری بوده است؛ حمایت از گروه‌هایی که برخاسته از متن اشغال و مقاومت در سرزمین‌های خود هستند و مورد تأیید بخش بزرگی از افکار عمومی جهان اسلام نیز می‌باشند....

روزنامه خراسان نوشت: اطلاعات محدود داشتن درباره یک موضوع ناخواسته سبب می‌شود که ذهن آن را ساده‌سازی کند. مثلاً جنگ پیچیده‌ اسرائیل علیه ایران و یا مذاکرات چند ماه اخیر با آمریکا را به علت کمی اطلاعات، خیلی ساده می‌بیند، و به همین دلیل با کمترین اطلاعات، احساس می‌کند، موضوع ساده هست و ضعف‌ها و ایرادهای آشکار زیادی را به‌راحتی می‌تواند به آن وارد کند.گاهی هم فضای مجازی ما را به این اشتباه می‌اندازد که فرد مطلعی هستیم....

تصویری که از علی لاریجانی در سال‌های گذشته در ذهن مخاطب نقش بسته، سیاستمداری کت و شلواری، با پیراهن‌های یقه بسته، ادبیات رسمی و تا حدی دیپلماتیک....

تجربه نشان داده بیشترین تأثیرات شوک های اقتصادی همچون مکانیسم ماشه، در دو سه ماه اول خواهد بود و به تدریج امکان سازگاری اقتصاد با آن‌ها و هضم شوک در شاخص ها وجود دارد....

برخی حرف ها نباید بر زبان و قلم جاری شود اما دریغا که می شود و دریغاتر این که به نام انقلابیگری هم چنین می شود و تیر در چله کمان دشمن گذاشته می شود....

سیاست را نباید ساده‌سازی کرد. مناسبات سیاسی نیز تک خطی نیست و نیازمند تحلیل‌های چندلایه و چندبُعدی است. یکی از چهره‌هایی که رفتار سیاسی‌اش نمونه‌ای روشن از این پیچیدگی و ظرافت است، علی لاریجانی است؛ سیاست‌مداری با پیشینه‌ای چنددهه‌ای در عرصه‌های گوناگون حکمرانی که در سال‌های اخیر، مسیر متفاوتی را پیموده است....

جنگ اخیر، بیش از آن‌که یک دوئل نظامی باشد، نبردی شناختی–هویتی بود. دشمن از همان ساعات اولیه درگیری، ماشین تبلیغات خود را به‌کار انداخت تا از درون، شکاف‌های اجتماعی ایران را فعال کند و مقاومت مردم را در مواجهه با یک بحران واقعی بشکند. اما اتفاقی که افتاد، معکوس این طراحی بود: سلیقه‌های مختلف سیاسی، مذهبی، قومی و نسلی، در یک نقطه به اجماع رسیدند، ایران در خطر است و باید ایستاد...