گیل و دیلم | بیتردید حمایت از فرهنگ و هنر وظیفهای ارزشمند است و اصل برگزاری جشنوارههای فرهنگی و هنری اگر بر اساس نیازسنجی، برنامهریزی و اثربخشی باشد اقدامی قابل دفاع محسوب میشود. اما وقتی یک رویداد برای سومین سال متوالی با بودجه عمومی برگزار میشود دیگر نمیتوان از کنار هزینهها و میزان خروجی آن به سادگی عبور کرد.
سال گذشته دبیرخانه جشنواره از ارسال حدود ۸۰۰ اثر خبر داد اما در نهایت تنها ۴۶ اثر از ۳۳ عکاس به بخش مسابقه راه یافت. این آمار به خوبی نشان میدهد که بیش از ۹۴ درصد آثار ارسالی اساساً واجد شرایط حضور در مرحله نهایی نبودهاند. آیا این آمار نشانه موفقیت جشنواره است یا بیانگر ضعف در سیاستگذاری، فراخوان و شیوه برگزاری آن؟
از سوی دیگر کارگاههای آموزشی و نشستهای نقد و بررسی که همزمان با جشنواره برگزار شد با استقبال بسیار اندک عکاسان لاهیجان و حتی گیلان مواجه بود تا جایی که سالن جلسات شورای شهر در بسیاری از برنامهها تقریباً خالی از مخاطب بود. اگر بدنه اصلی جامعه عکاسی استان نیز استقبالی از این برنامهها ندارد اصرار بر تکرار سالانه آن با چه منطقی صورت میگیرد؟
اما مهمترین پرسش، هزینههای این جشنواره است!
جوایز چند ده میلیون تومانی برای یک عکس، پرداخت هزینههای رفتوآمد، اسکان، پذیرایی، حقالزحمه داوران، هدایا، تشریفات و سایر هزینههای جانبی بدون آنکه تاکنون گزارشی شفاف از منابع مالی و میزان هزینهکرد آن منتشر شود جای سؤال جدی دارد!
چرا اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی لاهیجان و انجمن سینمای جوان تاکنون درباره جزئیات هزینههای دو دوره گذشته هیچ گزارش شفافی به افکار عمومی ارائه نکردهاند؟ اگر این جشنواره با بودجه عمومی برگزار میشود مردم حق دارند بدانند هر سال چه میزان اعتبار صرف آن شده و این هزینهها چه خروجی مشخصی برای شهرستان داشته است.
نکته قابل تأمل دیگر افزایش قابل توجه جوایز در دوره سوم است، از جایزه ۲۰ میلیون تومانی نفر اول گرفته تا جوایز متعدد بخشهای مختلف. گویی برگزارکنندگان به جای آنکه به دنبال ارتقای کیفیت جشنواره باشند تلاش کردهاند با افزایش مبالغ جوایز جذابیت مصنوعی ایجاد کنند. این شیوه بیش از آنکه نشانه حمایت از هنر باشد بوی ریختوپاش و هزینهکرد بدون اولویت میدهد.
در این میان باید از شهرداری لاهیجان به دلیل حمایت از برنامههای فرهنگی و هنری قدردانی کرد چرا که اصل حمایت از فرهنگ اقدامی شایسته است. با این حال انتظار میرود مدیریت شهری نیز در کنار حمایت نسبت به نحوه هزینهکرد اعتبارات و میزان اثربخشی برنامههایی که از بودجه عمومی بهرهمند میشوند، حساسیت بیشتری نشان دهد و صرفاً نقش تأمینکننده منابع مالی را ایفا نکند.
اکنون پرسش اصلی متوجه اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی لاهیجان و انجمن سینمای جوان است، بر چه اساس کارشناسی و با چه توجیه اقتصادی و فرهنگی برگزاری این جشنواره برای سومین سال متوالی در اولویت قرار گرفته است؟ آیا در شرایطی که بسیاری از هنرمندان شهرستان با مشکلات معیشتی، کمبود امکانات آموزشی، نبود فضای مناسب برای فعالیت و دهها مطالبه بر زمین مانده مواجه هستند تخصیص چنین بودجههایی به یک جشنواره چند روزه تصمیمی منطقی است؟
تحریریه گیل و دیلم ، ضمن حمایت از فعالیتهای فرهنگی مؤثر از مسئولان اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی لاهیجان و انجمن سینمای جوان انتظار دارد در سریعترین زمان ممکن گزارش کامل هزینههای دو دوره گذشته، منابع تأمین اعتبار، هزینههای دوره سوم و همچنین ارزیابی دقیق از دستاوردهای این جشنواره را به صورت شفاف در اختیار افکار عمومی قرار دهند.
در غیر این صورت این پرسش و شائبه در اذهان عمومی تقویت خواهد شد که آیا اصرار بر برگزاری سالانه این جشنواره، بیش از آنکه در راستای توسعه فرهنگ و هنر لاهیجان باشد به محملی برای تعریف بودجه، پرداخت حقالزحمهها، تشکیل هیئتهای اجرایی و بهرهمندی گروهی محدود از اعتبارات فرهنگی تبدیل شده است؟ پرسشی که پاسخ صریح و مستند مسئولان میتواند به آن پایان دهد. تا آن زمان افکار عمومی حق دارد بپرسد که سود واقعی این جشنواره نصیب مردم و هنرمندان لاهیجان شده یا تنها عدهای خاص از تکرار سالانه آن منتفع میشوند.
دیدگاهتان را بنویسید