گیل و دیلم | حفظ جنگلها و کوهها در جای جای دنیا از اهمیت ویژهای برخوردار است. جنگلها به عنوان ریههای زمین نقش حیاتی در تداوم حیات ایفا میکنند و کوهستانها نیز از مهمترین سرمایههای طبیعی هر سرزمینی محسوب میشوند. هرگونه تعرض و تخریب این منابع ارزشمند دیر یا زود آثار مخرب خود را بر زندگی انسانها بر جای خواهد گذاشت.
با این حال نزدیک به یک دهه است که در ایران و بهویژه استانهای شمالی کشور نه تنها توجه شایستهای به صیانت از این مواهب خدادادی نمیشود بلکه روند تخریب آنها نیز شتاب گرفته است. از نابودی بخشهایی از جنگلهای هیرکانی گرفته تا تغییر کاربری مراتع و اراضی کشاورزی، همگی در سایه تب ویلاسازی و سوداگری زمین رخ میدهد اتفاقی که متأسفانه با سکوت یا کمتوجهی برخی دستگاههای مسئول همراه شده است.
اما در لاهیجان این ماجرا ابعاد نگرانکنندهتری پیدا کرده است. جایی که باغات چای این میراث ماندگار کاشفالسلطنه و نماد هویت اقتصادی و فرهنگی منطقه، یکی پس از دیگری قربانی ساختوسازهای بیضابطه میشوند.
بوتههای چایی که برخی از آنها بیش از یک قرن قدمت دارند امروز به بهانههای مختلف از میان برداشته میشوند تا جای خود را به ویلاهایی بدهند که هیچ سنخیتی با هویت تاریخی و کشاورزی منطقه ندارند. مخمل سبز باغات چای بر دامنههای کوهستانی لاهیجان، روز به روز کوچکتر میشود و بیم آن میرود که اگر این روند ادامه یابد در آیندهای نه چندان دور پایتخت چای ایران بخش عمدهای از هویت خود را از دست بدهد.
نمونهای آشکار از این وضعیت را میتوان در ابتدای ورودی روستای علیسرود بخش مرکزی شهرستان مشاهده کرد، جایی که طی روزهای اخیر بخش قابل توجهی از بوتههای چای نابود شده و آثار آن همچنان قابل مشاهده است. علاوه بر این تراشیدن دامنه کوه، برداشت گسترده خاک و آمادهسازی زمین برای احداث ویلا یا کاربریهایی نامشخص زنگ خطر جدی برای محیط زیست و کشاورزی منطقه به شمار میرود.
از همین رو مطالبه جدی مردم، فعالان اجتماعی و دغدغهمندان محیط زیست از فرماندار و دادستان محترم شهرستان لاهیجان این است که هرچه سریعتر با حضور میدانی و بازدید از مناطق در معرض تخریب نسبت به توقف این روند اقدام کنند. انتظار میرود دستگاههای مسئول اجازه ندهند سودجویان و دلالان زمین، تاریخ، هویت و سرمایههای طبیعی این شهرستان را قربانی منافع کوتاهمدت خود کنند.
افزایش چشمگیر دفاتر املاک در روستاهای چایخیز و کوهپایهای شهرستان نیز مؤید گسترش پدیده تغییر کاربری و ویلاسازی در این مناطق است. شاید زمان آن رسیده باشد که بازنگری جدی در نحوه صدور مجوز فعالیت این دفاتر و نظارت بر عملکرد آنها به عنوان بخشی از راهکار مقابله با این معضل مورد توجه قرار گیرد.
امروز حفظ باغات چای، جنگلها و کوهستانهای لاهیجان تنها یک مطالبه زیستمحیطی نیست بلکه تلاشی برای صیانت از هویت، تاریخ و آینده شهرستانی است که نسلهای بعد نیز حق دارند آن را همانگونه که از گذشتگان به ارث رسیده تحویل بگیرند. اکنون نگاه افکار عمومی به فرماندار و دادستان لاهیجان دوخته شده است، آیا پیش از آنکه دیر شود اقدامی عملی برای توقف این تخریبها صورت خواهد گرفت؟
دیدگاهتان را بنویسید