سالی که بر تحصیل بچه‌های ما گذشت، سالی بی‌نظیر از حیث بلاتکلیفی، سردرگمی و عدم پرکردن برنامه‌های مصوّب بود.

در اینکه اکثریت جامعه ایرانی به‌ویژه حال و پس از حمله تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل و جنایات فجیعی که پیامد آن بود، از جمله شهادت رهبر شهید و اعضای خانواده در خانه و حوادث جنایت‌بار دیگری از جمله حادثه مدرسه میناب و لامرد و حوادث تلخ دیگر، خونخواه رهبر شهیدشان هستند و این حوادث را نه فراموش می‌کنند و نه می‌بخشند، نباید تردید و تشکیک داشت.

خبر مهمی که در کوران تحولات اخیر کشور کمتر دیده شد و به حاشیه رفت، شکایت ایران خودرو از توافق شش استاندار شمالی کشور برای توقف تردد خودروهای منطقه آزاد در کریدور شمال وشمال غرب کشور بود.

در سال‌های اخیر، داستانی در فضای مجازی پربازدید شده که البته می‌تواند ساختگی باشد، اما حرف درستی برای گفتن دارد....

ملّتی که در گردنه‌های سخت و پیچ‌های تند و بحران‌های دشوار به صحنه می‌آیند مصادره شدنی توسط این حزب و آن جریان و این منبری و آن مداح و فلان روشنفکر و استاد و بهمان اصلاح‌طلب یا اصولگرا نیستند...

این اولین بار نیست که مراسمی ملّی و فراگیر، که بهترین دستاوردش می‌تواند تجمیع روح ملّی و وحدت سرزمینی باشد، با حاشیه‌های بسیار تأسف‌برانگیز آلوده می‌شود و نقاط برجسته‌ی آن را به کورنقطه‌های مبهم و خاکستری می‌راند؛ مثل آن‌چه از معدودی سنگ‌پران و ناسزاگو نسبت به برخی شخصیت‌های سیاسی در حاشیه‌ی تودیع و تشییع رهبر شهید(ره) شاهد بودیم.

چرا هربار که سرمایه‌ی بزرگ اجتماعی، یعنی در یک کلام: مردم، با تجمیع انرژی ذاتی و لایزال خود، کشور را از گذرگاه‌های سخت عبور می‌دهند، قلیلی پر سر و صدا بر این کالای نفیس چوب حراج می‌زنند؟

این ایام به هر کجا می‌روید از شما سؤال می‌کنند که آیا تفاهم میان ایران و آمریکا به نفع ایران است یا تله‌ای برای جنگی دوباره. بویژه برخی از سیاسیون الم شنگه براه انداخته‌اند که تیم مذاکره‌کننده دارند خیانت می‌کنند....

بی‌اعتمادی به دشمن یک احساس زودگذر نیست؛ محصول تجربه‌ای تاریخی است. ملتی که دهه‌ها با تحریم، تهدید، خرابکاری، ترور و فشار مواجه بوده، حق دارد با احتیاط بنگرد و نگران باشد که مبادا بار دیگر عهدی شکسته شود و وعده‌ای بر زمین بماند....

در روزهای اخیر که ملت ایران در عزای سیدالشهدا و مراسم تاسوعا و عاشورا سیاهپوش بودند، می‌باید از معنویت و تاریخ و مناسک و شرح سلوک دلها سخن گفته می‌شد اما در این فضای معنوی و حال و هوای مینوی، متأسفانه صدای دیگری هم شنیده شد....