جنگ در «میدان» است اما تندروها در «خیابان» فریاد جنگ سر می‌دهند. جنگ در «لبنان» است اما این‌ها در ایران می‌گویند هرکس نمی‌خواهد بجنگد جمع کند و برود! پای این جماعت به جنگ با دشمن باز نمی‌شود اما تا دلتان که نه، تا دل دشمن بخواهد، به نفع او با خودی‌ها می‌جنگند!

شاید در ظاهر تصور شود موضوع اینترنت بین‌المللی را در شرایط حساس دوران جنگ نباید در ردیف موضوعات مهم و اصلی جامعه دانست....

متأسفانه امروز عناصر فرصت‌طلب تلاش خطرناکی را برای مخدوش کردن اقتدار ایران آغاز کرده‌اند....

همین چند سال قبل بود که بحث‌های بیهوده درباره رقابت میان میدان و دیپلماسی فضای سیاسی کشورمان را پر کرده بود مثل بحث بیهوده‌ای که در سال‌های اول بعد از پیروزی انقلاب اسلامی درباره اینکه تعهد مهم‌تر است یا تخصص جریان داشت.‌...

خطر آنجاست که برخی نیروهای داخلی ناخواسته با دوگانه‌سازی‌های کاذب، با حذف عقلانیت، با تقلیل همه راه‌ها به «جنگ» در زمین دشمن بازی می کنند....

به یاد داریم که دولت سیزدهم خبر عضویت ایران در بریکس را با آب و تاب منتشر و رسانه ملی هم این واقعه را بسیار مهم تلقی کرد. هدف در آن زمان این بود که علاوه بر تبلیغ عضویت ایران در بریکس به عنوان دستاورد دولت سیزدهم، آن را به رخ رقبای غربی هم بکشند....

در این حساس‌ترین مقطع تاریخ ایران، سروسامان دادن به اقتصاد و تقویت هرچه بیشتر انسجام ملی، نیازهای حیاتی جامعه ما هستند....

برخی‌ها خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد به تنظیمات کارخانه برگشته اند! هنوز میدان در تب و تاب است و خیابان در التهاب، هنوز دشمن دارد دندان‌هایش را نشان می‌دهد اما برخی‌ها این «هنوز» را نفهمیده فیل شان یاد هندوستانِ اختلاف کرده است.‌..

در تحلیل وضعیت کنونی کشورمان، اگر از هیجان فاصله بگیریم و به صحنه نگاه کنیم، با یک واقعیت مهم روبه‌رو می‌شویم که نه سناریوی «توافق بزرگ» محتمل است و نه «شکست کامل». لابد محتمل‌ترین وضعیت، یک تعادل میانی یعنی توافقی محدود، مرحله‌ای و شکننده با هدف مدیریت و عبور از بحران است....

یک نماینده مجلس(محمدعلی نقدعلی) که از نوع نگاه و سخنش پیداست از آبشخور افراط تغذیه می‌شود، طرفداران مذاکره برای پایان دادن به جنگ را تهدید کرده که خانه‌هایشان را بر سرشان خراب خواهیم کرد چون درصدد هستند «میز ذلت‌بار مذاکره را بچینند»....